تابلوی نقشه‌ی اهواز

درباره‌ی اهواز

کارون اهواز را دو نیم کرده و نصف زندگی شهر روی پل‌هایش می‌گذرد. صبح از یک طرف آب راه می‌افتی و عصر از طرف دیگر برمی‌گردی. پل سفید با قوس‌هایش و پل سیاه که هنوز قطار از رویش رد می‌شود، برای اهوازی‌ها فقط راه عبور نیستند؛ نشانی‌اند. «بعد از پل سفید» جمله‌ای است که در این شهر بارها شنیده‌ای.

تابستان، روز مال کولر است و شهر بعد از غروب بیدار می‌شود. مردم کنار رود قدم می‌زنند، روی چمن‌های ساحل می‌نشینند و بوی فلافل از دکه‌ها بلند می‌شود. قلیه‌ماهی هم همان غذایی است که اهوازیِ دور از خانه سراغش را از مادرش می‌گیرد. خیلی از قرارهای اول و خداحافظی‌های آخر همین ساعت‌ها اتفاق افتاده.

در تابلو، رود خط آبی پررنگی است که از وسط کادر می‌گذرد و پل‌ها دو لبه‌اش را به هم دوخته‌اند. یکی کوچه‌ای در کیانپارس را نشان می‌دهد که بچگی‌اش آن‌جا گذشت. یکی دانشکده‌اش در دانشگاه شهید چمران را. یکی هم فقط نقطه‌ای کنار آب را، جایی که یک شب تابستان تا دیروقت نشسته بود.

خیلی‌ها این تابلو را برای کسی می‌گیرند که از خوزستان کوچ کرده و هنوز هر تابستان دمای اهواز را در اخبار دنبال می‌کند.