هدیه‌ی مهاجرت: شهری که در چمدان جا می‌گیرد

بلیت گرفته شده و چمدان‌ها نیمه‌پر کنار در است. چند هفته‌ی دیگر شهری را که همه‌ی عمرش آن‌جا بوده پشت سر می‌گذارد. مهاجرت تصمیمی است که گرفته، ولی کوچه‌ی خانه‌ی پدری و نانوایی سر راه مدرسه با این تصمیم کنار نمی‌روند.

برای کسی که روز پروازش نزدیک است، حرف زدن از دلتنگی سخت است. هدیه می‌تواند جای حرف بنشیند. لازم نیست چیز بزرگی بگویی؛ فقط جاهایی را که هر دو می‌شناسید روی یک نقشه کنار هم بگذار.

دلتنگی معمولاً به چیزهای کوچک می‌چسبد. اسم یک خیابان، یک نیمکت، بقالی سر پیچ. عکس‌ها خود آن‌ها را نگه می‌دارند، ولی نقشه جای هر کدام را نسبت به بقیه هم نگه می‌دارد. با یک نگاه می‌شود دید خانه‌ی مادربزرگ چند کوچه با پارک فاصله داشت.

در مپوریا روی نقشه‌ی شهر ضربه می‌زنی و هر جا را با یک آیکون و برچسب کوتاه پین می‌کنی. عکس هم می‌شود گذاشت. عنوان تابلو می‌تواند اسم شهر باشد، یا جمله‌ای که فقط او معنی‌اش را بفهمد.

یک نکته مهم است: چاپ و ارسال فقط داخل ایران انجام می‌شود. پس تابلو را پیش از پروازش سفارش بده و آدرس او یا خانواده‌اش در ایران را بنویس. اگر خودت آن طرف مرز هستی، آدرس خانواده را بده تا در سفر بعدی کسی آن را برایت بیاورد.