تابلوی نقشه‌ی اردبیل

درباره‌ی اردبیل

در اردبیل زمستان زود می‌آید و دیر می‌رود. برف تا بهار در گوشه‌ی کوچه‌ها می‌ماند و کاسه‌ی آش دوغ داغ جزو روزهای عادی است. اردبیلی‌ای که به شهر گرم‌تری رفته، اولین چیزی که تعریف می‌کند همین سرماست؛ با کمی افتخار.

دریاچه‌ی شورابیل داخل خود شهر است. دورش راه پیاده کشیده‌اند و عصرها، وقتی هوا اجازه بدهد، دور تا دورش آدم است: کسی می‌دود، کسی با بچه‌اش آرام راه می‌رود، کسی فقط به آب نگاه می‌کند. در روزهای صاف، سبلان از دور سفید پیداست.

مرکز شهر دور بقعه‌ی شیخ صفی‌الدین و بازار سرپوشیده می‌چرخد. بقعه را مسافرها برای کاشی‌ها و تاریخش می‌بینند، اما برای اهل شهر نشانی است؛ بازار هم جایی که خرید عید و جهیزیه از آن شروع می‌شود.

در تابلو، شورابیل لکه‌ی آبی در جنوب‌غرب کادر است و بازار و بقعه در میانه. دانشجوی دانشگاه محقق اردبیلی دانشکده‌اش را می‌گذارد. کسی که از شهر رفته، خانه‌ای را در یکی از محله‌های اطراف بازار، یا نیمکتی کنار دریاچه که اولین بار آن‌جا حرف دلش را زده بود.