تابلوی نقشه‌ی همدان

درباره‌ی همدان

از بالا که نگاه کنی، همدان شبیه چرخی است که میدان امام توپی‌اش است. شش خیابان از میدان بیرون می‌زنند و هر کدام تکه‌ای از شهر را به مرکز وصل می‌کنند. همدانی‌ها وقتی می‌گویند «می‌روم میدان»، لازم نیست بگویند کدام میدان.

زمستان این‌جا جدی است. برف روی الوند می‌نشیند، پیاده‌روها یخ می‌بندند و چای داغ وسط روز دیگر تعارف نیست. تابستان، همان کوه جای فرار از گرماست: گنج‌نامه با آبشارش، در دامنه‌ی الوند و کمی بیرون از شهر، عصرها پر از خانواده است.

تاریخ شهر هم وسط زندگی روزمره است. تپه‌ی هگمتانه درست میان محله‌هاست و آرامگاه بوعلی سینا با برج بلندش، چند خیابان آن‌طرف‌تر. باباطاهر هم آرامگاهی در شهر دارد که همدانی‌ها دوبیتی‌هایش را از بچگی از بر کرده‌اند.

خیابان‌های شعاعی در تابلو طرحی می‌سازند که کمتر شهری مثلش را دارد. دانشجوی دانشگاه بوعلی سینا مسیر خوابگاه را می‌خواهد. و همدانیِ قدیمی، خانه‌ای در یکی از خیابان‌های منتهی به میدان و راه گنج‌نامه را که جمعه‌ها با خانواده می‌رفتند.