تابلوی نقشه‌ی کرمانشاه

درباره‌ی کرمانشاه

جمعه در کرمانشاه یعنی طاق‌بستان. خانواده‌ها از صبح زیر درخت‌های کنار دریاچه جا می‌گیرند، سماور روشن می‌شود و بچه‌ها دور آب می‌دوند، درست زیر نقش‌برجسته‌هایی که پدربزرگ‌ها هم جلویشان عکس دارند.

مرکز شهر حال‌وهوای دیگری دارد. بازار قدیمی راسته‌به‌راسته پیش می‌رود و نان برنجی و کاک از همین دکان‌ها راهی خانه‌ی فامیل در شهرهای دیگر می‌شود. تکیه‌ی معاون‌الملک را هم با دیوارهای کاشی‌اش می‌شناسند؛ پر از تصویر و قصه، از صحنه‌های مذهبی تا چهره‌های قدیمی. روغن کرمانشاهی هم همان بویی است که کرمانشاهیِ دور از خانه با هر بشقاب پلو یادش می‌افتد.

اگر بخواهی شهر را در یک تابلو جمع کنی، طاق‌بستان بالای قاب می‌نشیند و بازار و تکیه پایین‌تر، در دل شهر. دانشگاه رازی برای خیلی‌ها نقطه‌ی بعدی است؛ کلاس‌ها، خوابگاه و راه برگشت به خانه. بعضی هم کوچه‌ای را می‌خواهند که خانه‌ی مادربزرگ در آن بود.

سراب نیلوفر بیرون شهر است، طرف شمال‌غرب. خیلی از کرمانشاهی‌ها عصرهای بهار را آن‌جا کنار آب و نیلوفرهایش گذرانده‌اند و دوست دارند آن را هم در تابلو داشته باشند.