تابلوی نقشه‌ی مشهد

درباره‌ی مشهد

بیشتر ایرانی‌ها مشهد را با سفر می‌شناسند: قطار شبانه، چمدان‌ها و صبحی که بالاخره به ایستگاه می‌رسی. برای مشهدی‌ها اما حرم وسط زندگی روزمره است، نه ته یک سفر. صدای نقاره‌اش را از خانه می‌شنوند و مسیر هر روزشان از کنارش می‌گذرد.

خیابان‌های دور حرم همیشه شلوغ‌اند و بازار رضا پر از زعفران و فیروزه. ولی خاطره‌های اهل شهر پخش‌ترند. عصرهای بلوار وکیل‌آباد، کوهسنگی در روزهای گرم تابستان، چرخ‌وفلک پارک ملت که بچه‌ها التماسش را می‌کردند. ناهار جمعه هم برای خیلی خانواده‌ها یعنی جاده‌ی طرقبه و شاندیز و سیخ‌های شیشلیک کنار باغ‌ها. زمستان هم صحن‌های حرم زیر برف تصویری است که از ذهن خیلی از مشهدی‌ها بیرون نمی‌رود.

خانه‌ی مادربزرگ در کوچه‌های پشت حرم، دانشگاه فردوسی، هتلی که اولین سفر خانوادگی در آن ماندید؛ هر کدام نقطه‌ای می‌شود روی تابلو، با اسمی که خودت رویش می‌گذاری. برای کسی که از مشهد رفته، یا زائری که هر سال برمی‌گردد، آشناترین گوشه‌های شهر همین‌هاست.