تابلوی نقشه‌ی قزوین

درباره‌ی قزوین

قزوینی‌ها مرکز شهرشان را پیاده بلدند. از سبزه‌میدان راه می‌افتی، از کنار سردر عالی‌قاپو وارد خیابان سپه می‌شوی و چند دقیقه بعد میان مغازه‌ها و ساختمان‌های قدیمی هستی. این خیابان را در دوره‌ی صفوی کشیده‌اند، وقتی قزوین پایتخت بود، و هنوز همان کار همیشگی‌اش را می‌کند: آدم‌ها را از این سر شهر به آن سر می‌برد.

بازار و سرای سعدالسلطنه کمی آن‌طرف‌ترند. سرای قاجاری را حالا با حجره‌های صنایع‌دستی و کافه‌هایش می‌شناسند و خیلی از قرارهای دوستانه آن‌جا گذاشته می‌شود. باقلوای قزوین را هم از همین دور و بر می‌خرند، با بادام و پسته، برای مهمانی یا برای فامیلی که در تهران منتظرند.

هسته‌ی قدیمی شهر کوچک است و در تابلو جای کمی می‌گیرد. بقیه‌ی قاب مال خیابان‌ها و محله‌هایی است که شهر بعدها به آن‌ها رسید. دانشجوی دانشگاه بین‌المللی امام خمینی مسیر خوابگاه تا دانشکده را می‌خواهد. کسی که بچه‌ی همین شهر است، کوچه‌ای نزدیک بازار، یا باغی که کوشک چهلستون وسطش ایستاده.

زمستان‌های قزوین سرد است و از خیلی جای شهر، برف کوه‌های شمالی پیداست.