تابلوی نقشه‌ی تبریز

درباره‌ی تبریز

زمستان تبریز طولانی است. برف چند روز روی پیاده‌روها می‌ماند، صبح‌ها شیشه‌ها بخار می‌گیرند و استکان چای از روی میز جمع نمی‌شود. تبریزی‌هایی که از شهر دور شده‌اند، وقتی از خانه حرف می‌زنند، معمولاً از همین سرما شروع می‌کنند و به کوفته‌ی مادرشان می‌رسند.

مرکز شهر هنوز بازار است. تیمچه‌ی مظفریه با فرش‌فروش‌هایش و راسته‌های سرپوشیده هر روز پر از صدا و بار است. کمی دورتر مسجد کبود است، با کاشی‌های فیروزه‌ای که بعد از زلزله فقط تکه‌هایی از آن ماند، و دیوار آجری بلند ارگ علیشاه. قرار را جلوی ساعت شهرداری می‌گذارند و عصر را در ائل‌گلی، دور استخر و عمارت وسطش. اگر بخواهی شهر را از بالا ببینی، عینالی در شمال تبریز منتظر است.

خانه‌ی بچگی، دانشگاه تبریز، مسیری که هر روز تا مدرسه پیاده می‌رفتی؛ این‌ها هر کدام نقطه‌ای روی تابلو می‌شوند. تبریزی‌ای که سال‌هاست از شهر رفته، روی همین نقشه هنوز راه بازار را بی‌فکر پیدا می‌کند.