تابلوی نقشه‌ی بندرانزلی

درباره‌ی بندرانزلی

در انزلی هر مسیری دیر یا زود به یک پل می‌رسد. کانال، شهر را دو تکه کرده است: این طرف انزلی، آن طرف غازیان. پشت خانه‌ها هم تالاب است. خیلی از بچه‌های این شهر اسم پل‌ها را زودتر از اسم خیابان‌ها یاد گرفته‌اند.

عصرهای انزلی مال موج‌شکن است. آدم‌ها تا نوک سنگ‌ها می‌روند، باد خزر به صورتشان می‌خورد و کشتی‌هایی را تماشا می‌کنند که آرام وارد کانال می‌شوند. صبح‌ها شلوغی سمت بازار ماهی‌فروش‌هاست. تابستان که برسد، قایق‌ها مسافر را به دل تالاب می‌برند، جایی که نیلوفرهای آبی روی آب باز شده‌اند. برج ساعت دوره‌ی پهلوی هم هنوز وسط شهر ایستاده، هرچند باغ دورش حالا جایش را به ساختمان‌ها داده.

نقشه‌ی این شهر بیشتر از هر چیز آب است: دریا بالای قاب، تالاب پایینش، و کانال که از وسط می‌گذرد. خانه‌ات این طرف پل است یا آن طرف؟ از همان‌جا شروع کن. بعد موج‌شکنی که عصرها رویش قدم می‌زدید، کاخ میان‌پشته که هر روز از کنارش رد می‌شدی، و اسکله‌ای که پدرت از آنجا ماهی می‌خرید، هر کدام نقطه‌ی خودشان را پیدا می‌کنند.